كداست

Worry doll

2012-01-21T18:07:00.015+03:30

خانه‌ جديد بود و بايد همه جا را رفت و روب مي‌كردم. جارو و پارو كه تمام شد؛ رفتم سراغ تختخواب و ملحفه‌ها. تميز مي‌كردم و هرچه از قبل مانده بود را با جديدها عوض مي‌كردم. كيسه‌شان زير تشكِ تخت بود. فكر كردم شايد كيسه زيوري، زينتي، چيزي، باشد. فكرم رفت به خيالبافي كه چه مي‌شود اگر در شهري كوچك و ساحلي، در نيمكره جنوبي، كيسه‌اي از الماس زير تشك قايم كرده باشند و بعد هم دنيا چرخيده باشد و چرخيده باشد و آخر قرار شده باشد من را ثروتمند كند. ترسِ اينكه شايد در اين كشورِ پر از جك و جانور حيواني، چيزي درونش باشد، خيالاتم را دود كرد و منصرفم كرد از باز كردن‌اش. مي‌خواستم بيندازم‌اش دور كه نكند آن حيوانِ فرضي نيشي بزندم و در غربت بميرم.

اويس، بازش كرد. اين عروسك‌ها و اين نوشته داخل كيسه بود. "آدمك‌هاي نگراني". عروسك‌هاي رنگي كوچكي كه نگراني‌هايت را قبل از خواب مي‌شنوند و شبانه، همه را با خود مي‌برند.

شب‌هايي گويا سري نگران بر اين بالين بوده و اين آدمك‌ها بودند تا نگراني‌هايش را بشنوند و ببرند. حالا هم انگار آمده‌اند براي ما. قرار است نگراني‌هاي‌ ما را هم بشنوند و ببرند.

هوای وطنم آرزوست

2012-01-11T07:51:00.020+03:30

از رنج‌های درس خواندن در خارج همین بس که درست وسط تعطیلات کریسمس،‌‌‌ ایمیلی از سوپروایزرت دریافت کنی که جلسه‌ای بگذاریم،‌ گفتی بزنیم ببینیم چه کرده‌ای،‌ چه به‌دست آورده‌ای،‌ چه مشکلاتی داری و برنامه‌ات چیست.
جلسه آخرمان روز قبل از شروع تعطیلات بود!
وقتی برای جلسه رفتم دانشگاه،‌ همه جا تعطیل بود. درها قفل بود و همه چراغ‌ها خاموش بود جز اتاق خودش! زنکه!

...

2011-12-21T08:56:00.001+03:30

تنهایی
شاخه‌ی درختی‌ست پشتِ پنجره‌اَم
گاهی لباسِ برگ می‌پوشد
گاهی لباسِ برف
اما، همیشه هست!

(رضا کاظمی)

در فقدان گودر

2011-12-07T14:08:00.002+03:30

شده مثل قديما،‌ لينك به لينك از اين وبلاگ به اون وبلاگ مي‌رم.

...

2011-12-06T04:11:00.005+03:30

حتی با اینکه ساعت‌ها و فرسنگ‌ها از ایران دورم و دیگر حسابِ تقویم شمسی هم از دستم در رفته است چه برسد به قمری؛ اما از روزها پیش از ذهنم بیرون نمی‌رود که امروز عاشوراست. دو سالی است که این روز برایم اهمیت دیگری دارد. چون عاشورایی را خود به چشم دیده‌ام و ارزش و بزرگیِ تنها و دستِ خالی بودنِ حسین (ع) در برابر یک قدرت مطلقه؛ اما پاپس نکشیدن‌اش و مبارزه کردن‌اش را به خوبی می‌دانم. از عاشورای 88.
برایش که ظلم‌ستیز بود و حاضر به زندگی با ذلت نشد احترام قائلم و برای دیگر مبارزانِ آزاده.

دنيا رو آب ببره، ما رو خواب مي‌بره!

2011-12-01T15:02:00.005+03:30

هفت ساعت و نيم كم نيست. صبح‌ها كه بيدار مي‌شوم همه خوابند. همه، يعني همه كس و كارم. هنوز اين‌جا آن‌چنان كس و كاري ندارم آخر. روز را كه بگذرانم به كار و درس، كم‌كم سر و كله‌شان پيدا مي‌شود. زنگ مي‌زنند. آن‌لاين مي‌شوند. پيغامي. پسغامي. شب هم كه تازه وقتي دست مي‌دهد، ديگر بايد بخوابم. فرصتِ چندان زيادي نيست. كمي اول صبحِ ما و آخرِ شبِ آن‌ها و آخرِ شبِ ما و عصرِ آن‌ها.
حالا اين را نمي‌خواستم بگويم. اينجا كه كلا خورشيدش زودتر از هر جاي ديگر سر مي‌زند و زودتر از هر جاي ديگر هم غروب مي‌كند؛ وقتي خوابم دنيا در تكاپوست و ايران هم كه خبرساز. صبح‌ها كه بيدار مي‌شوم و سايت‌ها را چك مي‌كنم كوهي از خبر هوار مي‌شود روي سرم؛ كه همه‌اش وقتي خواب بودم اتفاق افتاده. مثل كسي كه خواب بود و بيدار شد و ديد خانه‌اش را دزد زده و هيچ نفهميده.
به قول يكي از دوستان يك حسنِ خوبي دارد و يك حسنِ بدي. بدي‌اش آن‌كه، نيستم. خوبي‌اش هم، همان. نيستم كه در جريان باشم به قولي آن‌لاين و وقتي مي‌رسم كه آب‌ها از آسياب افتاده. نيستم كه حرص بخورم و وقتي مي‌رسم كه همه خبرها شسته، رفته شده و نتيجه‌اش را مي‌خوانم.
در كل تجربه جالبي‌ست صبح قبل از بيدار شدن، در رختخواب، چك كردن صفحه پلاس!

...

2011-11-09T13:16:00.004+03:30

همه خوبي‌هاي خارج را كه بگذاريم يك طرف اما يك نكته را نمي‌توان چشم پوشيد كه اينجا دستِ آدم تنگ است. آن‌طور كه بايد و شايد حق انتخاب ندارد و نمي‌تواند بتازاند و بايد قناعت كند و بسازد با همان ناچيزِ دمِ دستي كه دارد.
از نظر رابطه و دوستي‌.

گودرِ منو پس بده!

2011-10-23T05:14:00.010+03:30

قرار است در دكان گودر را تخته كنند و بلاهايي سر گوگل پلاس بياورند تا جايش را بگيرد.
از روزهاي سياه آخرِ بهار 88 كه همه جا تاريك بود و خفقان، همين محيط سياه و سفيد با همين فونت زهوار در رفته، به دادمان رسيد كه از خفگيِ بي‌خبري نجات پيدا كنيم، هم‌دردي كنيم، حرف بزنيم و هم را پيدا كنيم. ديگر هر روز يك حرفي داغ مي‌شد و مي‌افتاد بر سر زبان گودري‌ها و تا گندش در نمي‌آمد و يا حرف داغ‌تري پيدا نمي‌شد دست از سرش برداشته نمي‌شد. مي‌خوانديم و مي‌خوانديم، شِير، لايك، 100+، كامنت، دعوا و كل‌كل‌ها و نبوغ و نكته‌سنجي‌هاي ظريفي كه موج مي‌زد و گاهي آدم را شگفت‌زده مي‌كرد و گاهي از خنده منفجر. هميشه كلي خواندنيِ به‌روز و جالب انتظارت را مي‌كشيد كه تمام‌شدني هم نبود.
گودر براي من شهري‌ست كه مدت‌هاست در آن و با آن زندگي مي‌كنم كه حالا قرار است همه چيزش، يك جورِ ديگر شود كه نمي‌دانم چه جور و نمي‌خواهم بدانم؛ چون هر طور بشود ديگر گودرِ من نيست.

که اين رسم فلک باشد، نه شاهنشاه بشناسد، نه روحاني*

2011-10-21T02:41:00.006+03:30

"جستجوی نيروهای آمريکايی به يافتن صدام حسين در يک مخفيگاه زيرزمينی انجاميد که حفره ورودی آن استتار شده بود."

"یکی از پیکارجویان در شهر سرت به بی بی سی گفته است که خود او سرهنگ قذافی را یافته است، در حالی که در سوراخی در زمین مخفی شده بود."

تا نفر بعدی که با خفت از دل زمین بیرون کشیده می‌شود، کدام‌تان باشید. امیدوارم سگِ هارِ رها در خیابان‌های سوریه.

* از یکی از آهنگ‌های همای گرفته شده است.

lesson learned

2011-09-30T04:56:00.005+03:30

وقتی گیسوان‌تان را باد بعد از سی سال شانه می‌زند و لذت می‌برید، حواس‌تان به گوش‌ها و گردن‌تان هم باشد که آن‌ها هم سی سال زیر روسری و حجاب بوده‌اند و بادِ درست و حسابی نخورده‌اند. ممکن است سرما بخورید.

هنوز كسي از گربه‌هاي ايراني خبر ندارد

2011-09-26T12:54:00.005+03:30

‹‹تهرانِ من حراج›› را كه ديدم گفتم: تكراري نيست؟ ‹‹كسي از گربه‌هاي ايراني خبر ندارد›› و تئاتر ‹‹متولد 61›› و آن تئاتر ‹‹مكاشفه در باب يك مهماني خاموش›› به گمانم (چرا اسم فيلم‌ها و تئاترها تازگي‌ها اينقدر طولاني شده‌اند؟)؛ همه سراغ اين موضوع رفته بودند ديگر، پارتي‌هاي شبانه و داستان‌ها و دردسرهاي پس و پيش‌اش.

دختري مشهدي در ميانه پارتي با حمله ماموران از تراس طبقه ششم پرت مي‌شود پايين و تمام. خبر اين بود.

دردم گرفت از كلمه ‹‹تكراري››.

از اينجا و آنجا، بهانه‌اي براي نوشتن

2011-09-23T13:33:00.009+03:30

رفتن از لحظه‌اي آغاز شد كه اين چمدان طوسي، همين‌كه الان بالاي كمد جا گرفته، وارد خانه شد. همه چيز انگار همان لحظه جدي شد نه تمام روزها و ماه‌هاي قبل‌اش كه دوان دوان به دنبال ويزا و هزار كار ديگر بودم. انگار همان لحظه بود كه درك كردم ديگر، وقت رفتن است. دستم نمي‌رفت بازش كنم، مبادا هواي داخل‌اش همه اتاق‌ام را پر كند كه كرد. روز قبل از پرواز. روزهاي آساني نبود. لحظه‌هاي آساني نبود. لحظه‌هاي خداحافظي، لحظه‌هاي فرودگاه، لحظه‌هاي پرواز.
پرواز ابوظبي به سيدني كه ديگر اويس رفته بود، تنهاي تنها بودم، خودم بودم و خودم. دنياي جديد در حال عرض اندام بود. معجوني بود از حس‌هاي مختلف. ترس، هيجان، دلتنگي، سكوت، رخوت. تا همين لحظه كه حس‌هاي ديگري آمده‌اند و حس‌هايي رفته‌اند، هرچند هم‌چنان عجيب. زندگي جديدي آغاز شده‌ست. گاهي شادم از به دست آمده‌ها و گاهي ناراحتِ از دست رفته‌ها. گاهي زندگي پرسرعت است و گاهي كند. گاهي در خلاء هستم كه آيا اين منم در اين نقطه، گاهي در هيجان‌ام از جايي كه هستم و گاه‌هاي بيشتر، منتظر آينده بهتر.
اينجا استرالياست. شهر نيوكسل. هوا عالي و طبيعت معركه است و براي رد شدن از خيابان، اول بايد سمت راست را نگاه كرد.

...

2011-08-31T13:12:00.005+04:30

انگار كه اين شهر و اين هوا همه تلاش‌اش را براي دلبري در اين چند روز مانده مي‌كند تا ديگر بهانه‌اي دستم نباشد كه فرار كردم از ترافيك‌اش، دودش، صداي ممتد بوق‌ها. آخرين تصويرش، آخرين روزهايش، اين روزهايش باشد كه نيمه تابستان، باراني بود و هوا بهاري بود و خيابان‌هايش خلوت بود؛ از آن خلوت‌هاي عيد نوروزي كه هميشه دوست داشته‌ام. تهران بهاري بود، تابستاني كه رفتم.

...

2011-08-01T11:41:00.007+04:30

هر چه جاده خاكي و سربالايي را بالاتر مي‌رفتيم، هوا هم بهتر مي‌شد. آن ته‌ها كه ديگر جاده مال‌رو مي‌شد و رفتن‌اش كار ما نبود، باغچه‌ دنجي به راه كرده بودند. تخت‌ها را پشت درخت‌ها چيده بودند. مي‌گفتند روي تخت‌هاي جلويي ننشينيم و تخت‌هاي عقب‌تر را انتخاب كنيم. دوزاري‌مان افتاد كه يعني بايد جلوي ديد نباشيم. همه هول بودند و در حال بدو بدو. انگار مجرم بودند. البته كه بودند. سرويس چاي و قليان، در دل طبيعت و هواي خوب، كه بنشيني و درد دلي بكني و شايد هم آن وسط‌ها شكواييه‌اي از روزگاري كه برايت ساخته‌اند، صد البته كه جرم است.

...

2011-06-26T11:12:00.009+04:30

براي ديدن لاله‌هاي واژگون رفته بوديم. از روستايي كه هر چه فكر مي‌كنم اسمش را به ياد نمي‌آورم عبور مي‌كرديم كه بساط عروسي به راه بود. البته بيشتر دامادي، از بس كه همه مرد بودند كه مي‌رقصيدند و از زن‌ها و به‌خصوص عروس، خبري نبود. شلوارهاي گشاد، ساز و سرود و آهنگ كردي و رقص با چوب. ازمان دعوت كردند كه بايستيم و كمي كنارشان شاد باشيم. دور ايستاده بوديم و رقص و شادي مردانه‌شان را تماشا مي‌كرديم. نبرد بود. هر كه با چوب در ميانه رقص زودتر بر پاي ديگري مي‌زد برنده بود و بايد به رقص با حريف ديگري ادامه مي‌داد.

عكس گرفتن‌ها و فيلم‌ گرفتن‌ها كه تمام شد، رفتيم كه سوار ماشين شويم. از كنارمان دويد و زودتر از ما از پله‌هاي اتوبوس بالا رفت و در صندلي انتهاي ماشين نشست. 8-9 ساله مي‌خورد. چهره غيرعادي‌اش و سكوت‌اش و نگاه مستمرش متعجب‌مان كرده بود. نگاه‌مان مي‌كرد و هيچ عكس‌العملي به اينكه ما غريبه‌ايم و قرار است برويم و او اشتباه سوار ماشين ما شده، نشان نمي‌داد. مي‌خواست با ما بيايد با آرامش غريب‌ش به دنياي شلوغ و آشفته‌مان.

Hunger Strike

2011-06-20T22:06:00.001+04:30

دوازده نفر دارند مي‌سپارند جان...

ورود آقايان ممنوع

2011-06-18T22:55:00.003+04:30

بسي خنديديم و بسي‌تر توصيه مي‌كنيم!

...

2011-06-09T19:54:00.005+04:30

در طول يك ساعت، كارهاي زيادي مي‌توان كرد. شصت دقيقه... وقتي بين هشت تا ده ثانيه مي‌توان عاشق شد، وقتي در يك چشم به هم زدن، يك گلوله مي‌تواند قلبي را كه چهل سال كار مي‌كرده است از كار بيندازد، شصت دقيقه...

همشهري داستان، خرداد 90، از داستان 17 ژوئيه 1994 بين ساعت ده تا يازده شب

رويش ناگزير جوانه

2011-06-06T20:29:00.007+04:30

در نقطه‌اي از اين شهر زندگي مي‌كنم كه بافت سنتي و مذهبي‌اش هرگز اجازه رها كردن فريادهاي سبز فروخفته‌مان را نداده است. چند روزي‌ست كه همه ديوارها و ايستگاه‌هاي اتوبوس پر شده از نقاشي. طرح‌هايي از بستني‌‌هاي قيفي‌ سياه و سبز.

هاله سحابي

2011-06-01T10:36:00.003+04:30

خرداد، تازه از امروز شروع شد.

خبريه؟!

2011-05-27T09:17:00.002+04:30

جهان سوم جايي‌ست كه هرچه خيابان‌ها از پليس و گشت و ايست بازرسي پرتر باشد؛ بيشتر احساس ترس و عدم امنيت مي‌كني.

تاكسي شكلاتي*

2011-05-18T08:57:00.007+04:30

اين روزها زودتر سر كار مي‌رسم. به جبر. خواب‌آلود با شكمي كه مثل صاحب‌اش در حال غرولند بود، سوار تاكسي شدم. اشاره كرد كه قبل از سوار شدن روي در را بخوانم. خواندم. "با لبخند وارد شويد". لبخند زدم و خواستم سوار شوم كه گفت هركس جلو بنشيند بايد صبحانه بدهد. سر صبح كه دلت بيشتر رختخواب مي‌خواهد تا يك راننده تاكسي پرحرف، در عقب را باز كردم كه تا مقصد چرت بزنم و پرچانگي و مسئوليت صبحانه را وابگذارم به مسافري هشيارتر.

مسافرها كامل شد و راه افتاد. همراه سلام يك ظرف شكلات داد كه دست به دست كنيم. گفت شما مسافر "تاكسي شكلاتي" هستيد. چشمانم را باز كردم و به خوش‌ذوقي‌اش لبخند زدم. سفره‌اي را به همراه يك جفت دستكش به دست خانم مسافري كه جلو نشسته بود داد و گفت كه مسئوليت صبحانه با ايشان است. نان سنگك و پنير تازه. نفري سه لقمه. ماشين مسير خودش را مي‌رفت و ما هم يكي يكي لقمه‌ها را مي‌گرفتيم. از آنهمه انرژي و خوش‌رويي هم به ذوق آمديم و هم تعجب مي‌كرديم. گفت آهنگ درخواستي هم براي‌مان مي‌گذارد، از ساسي‌مانكن تا حداديان. براي‌مان تعريف كرد كه سال‌هاست مشغول تقسيم كردن انرژي‌اش با مسافران‌اش است. تا ساعت 10، بساط صبحانه به راه بود، تا 12، شيريني و آب‌ميوه و تا 1 هم ناهار كه از رستوران سفارش مي‌دهد. گفت خدا مي‌رساند. تكه روزنامه‌هايي كه درباره‌اش گفته بودند را روي شيشه‌ها زده بود.

بساط خوردن كه جمع شد، دفتري داد كه دست به دست كنيم و هرچه مي‌خواهد دل تنگ‌مان بنويسيم. گفت مي‌خواهد در كتاب گينس اسم‌اش بيايد. ركورد بزند كه بيش از دو هزار نفر برايش يادداشت نوشته‌اند. برايش نوشته بودند كه "در اين تهران خاكستري، يا گنج پيدا كرده‌اي و يا ديوانه‌اي. اين‌ روزها گنج كه پيدا نمي‌شود."

شاد بود. خواب از سرم پريد. شادم كرد.

*براي يكي از دوستانم اتفاق افتاد.

چو ضحاک شد بر جهان شهریار

2011-05-15T19:20:00.003+04:30

نهان گشت آيین فرزانگان
پراکنده شد نام دیوانگان
هنر خوار شد، جادويی ارجمند
نهان راستی، آشکارا گزند
شده بر بدان دست دیوان دراز
ز نیکی نبودی سخن جز به راز
ندانست خود جز بد آموختن
جز از کشتن و غارت و سوختن

شعر را كه مي‌خواني انگار براي همين لحظه است. انگار همين امروز بعد از خواندن اخبار و صفر كردن گودرش، لپ‌تاپ را كناري گذاشته و رفته اين شعر را گفته و آمده است. شك ندارم نابغه‌ بوده‌ست. امروز بزرگداشت‌اش است. فردوسي.

...

2011-05-15T11:10:00.003+04:30

"كلوخه غم را بايد به آب دهان خيس كرد و به زبان هي چرخاند و چرخاند و بعد فرو داد. گفتن ندارد."

از داستان کوتاه "انفجار بزرگ"، از زنده یاد هوشنگ گلشیری. در اينجا خودش داستان را برايتان مي‌خواند. بسيار شنيدني. در نكوهشِ فراموش كردنِ ساده، شاد زيستن. به قول خودش "كفران نعمت مي‌كنند اين مردم، نمي‌رقصند."

ساعتي به دور از زندگي هرروزه

2011-05-14T11:36:00.001+04:30

يا ايها الذين امنوا اوصيكم بمجموعه ورزشي اريكه ايرانيان، شديدا!

گوگل بابصيرت

2011-05-08T20:35:00.013+04:30

Check the Persian meaning of "light headed" in Google Translate.

From Sepideh's FB

نذر روغن ريخته

2011-05-07T14:25:00.006+04:30

تمام شهر و تلويزيون و راديو و همه چيز، اين چند روز عزادار است. در هر چه بي‌استعداد باشيم در اين يك مورد استعداد شگفت‌انگيزي داريم و مي‌توانيم حتي جام‌جهاني هم برگزار كنيم. اخبار ظهر داشت گريه‌زاري‌هاي اقصي نقاط كشور را نشان مي‌داد كه يعني بله، اين استعداد تنها در تهران متمركز نيست و همه مملكت با هم در عزا و ماتم و گريه نابغه هستيم. در يك شكار لحظه‌ها، پسربچه ده ساله‌اي را نشان داد كه داشت مثل ابر بهار زار مي‌زد و آقاي تلويزيون هم هي كلوزآپ مي‌گرفت كه يعني ما ز گهواره تا گور، اعتقاد و ارادت و بله. رفت سراغ بقيه لحظه‌هاي شكارشده و پسرهاي فشن و دخترهاي آرايش‌كرده عزادار كه گوشه يكي از همين شكارها، باز همان پسربچه بود. گريه مي‌كرد هم‌چنان. پدرش هم كنارش بود و او هم گريه مي‌كرد. پسر، هي اشك مي‌ريخت و دست بابا را مي‌كشيد كه گريه نكند. از گريه‌ پدرش ترسيده بود.

تابستاني كه گذشت

2011-04-26T11:41:00.009+04:30

تابستان كه مي‌شد، زندگي به پشت بام منتقل مي‌شد. سفره انداختن و شام خوردن، دور هم نشستن و گپ زدن و توت و هندوانه خوردن، سريال ديدن با چند تا سيمي كه از پنجره داده بوديم بالا، خوابيدن كنار هم و دست و پاهايي كه نصفه شب در هم گره مي‌خورد. رختخواب‌ها كه پهن مي‌شد و بادي مي‌خورد، ديگر خود بهشت بود غلت زدن روي تشك‌هاي خنك و يا دم صبح‌ها كه هوا خنك‌تر و يا حتي سردتر مي‌شد، مچاله شدن زير پتوي گرم. همسايه‌ها هم بودند. سر كه مي‌چرخاندي زندگي‌هايي را كه به راه بود روي بقيه پشت‌بام‌ها مي‌ديدي. هرچند، شب‌هايي هم بود كه باران مي‌زد و پتو و تشك به دست و كول، مي‌دويديم داخل و خواب‌مان تكه پاره مي‌شد (صداي جيغ و داد همه پشت‌بام‌هاي اطراف بلند بود) و يا صبح‌هايي كه آفتاب روي‌مان مي‌افتاد و به بي‌رحمانه‌ترين شكل ممكن بيدارمان مي‌كرد.

انگار رسم بود. يادم نيست از كي ورافتاد اما ديگر ورافتاد.

هوا گرم شده. هنوز كولر به راه نكرده‌ايم. پنجره را باز مي‌گذارم. سراغ تختم كه مي‌روم خنك است. از همان خنك‌هاي تابستاني كه گذشت.

چنانکه باد به صحرا

2011-04-21T15:50:00.003+04:30

مي‌خواهم آب شوم در گستره افق
آنجا كه دريا به آخر مي‌رسد و آسمان آغاز مي‌شود...
مي‌خواهم با هرآنچه مرا در بر گرفته يكي شوم
حس مي‌كنم و مي‌دانم
دست مي‌سايم و مي‌ترسم
باور دارم و اميدوارم كه هيچ چيز با آن به عناد برنخيزد...

مارگوت بيكل

لحظه قابيل

2011-04-14T11:35:00.004+04:30

مرددم ميان سوره شيطان و وحي جبراييل
مرددم ميان دست خدا و گلوي اسماعيل
مرددم ميان بوسه و خنجر، ميان آتش و گل
رسيده‌ام به شك قتل و نوازش، به ركعت هابيل
زمين، زمان، كجا، به دور چه مي‌گردد از حدوث قديم؟
چرا جهان هميشه مي‌رسد از نو، به لحظه قابيل؟
كلافه‌ام ميان عشق و خيانت، امانت و كينه
عجب از آن پيمبر و پسران و عروس اين فاميل
مرددم ميان نيل و عصا و نبي و گوساله
ميان كفر قاطعانه فرعون و دين اسراييل
گمان نمي‌كنم كه پرده آخر، براي ما اين است
قيامتي به پا نشسته، به سورِ عزاي اسرافيل
اگر من از ازل براي ابد آمدم، كه مي‌فهمم
چگونه مي‌رسم به آن سوي بودن، به مرگ عزراييل

افشين يدالهي

آتروپات

2011-04-05T22:10:00.004+04:30

دكمه وسط‌‌ كيسه‌اش رو كه فشار مي‌داديم آب توش يه‌جوري مي‌شد انگار كه داره يخ مي‌زنه اما گرم مي‌شد.

صداق

2011-04-04T11:36:00.010+04:30

ل*، خواهر يكي از دوستانم كه ساكن فرانسه است، با يك آقاي فرانسوي آشنا مي‌شود. ف*. آشنايي‌شان به ازدواج مي‌رسد و عقد و مهريه. براي ف* توضيح مي‌دهند كه مرد در اسلام پيش از عقد بايد هديه‌اي به زن ببخشد، چيزي باارزش به نشان ميزان مهر و علاقه‌اش. ف* هم گيتارش را به‌عنوان مهر به ل* بخشيد.

به گمانم قرار بود مهريه همان باشد كه ف* فهميد اما قوانين نابرابر كم‌كم آن را ابزاري كرد براي پس گرفتن حقوق از دست‌رفته زن؛ براي رهايي از يك رابطه تمام‌شده، براي حضانت فرزند و براي هزار زخم ديگر. اما شايد بشود بدون مهريه، با حق طلاق زن و تقسيم مساوي اموال به‌دست آمده بعد از ازدواج، راه ميانبري براي جبران اجحاف قوانين يافت و مهريه باز همان شود كه قرار بود. شايد.

*اسامي را به خواست دوستم مختصر كردم.

پ.ن: اويس مفصل‌تر به اين موضوع پرداخته.

8 مارس

2011-03-08T12:00:00.003+03:30

خاله‌ام از شهرستان آمد كه چشم‌اش را عمل كند، چون شوهر و پسرهايش در تهران نبودند كه رضايت دهند و خودش هم حق مالكيتي نسبت به بدن خودش نداشت؛ مريض، منتظر است تا قيم‌ي، كسي پيدا شود و اجازه درمان‌اش را صادر كند؛ مثلا پسري كه خود از شكم‌اش زاييده و شير داده و كهنه گرفته.

پ.ن: هرچند، نام گرفتن روزي به نام جنسي كه هستم را دوست ندارم. نمي‌دانم، شايد ميليون‌تا فايده داشته باشد كه مثلا بيانيه‌اي داد، حق خورده‌شده‌اي را پس گرفت يا مثلا اعتراضي كرد و فريادي زد از افكار زننده و تارعنكبوت‌گرفته‌اي كه درباره زن دور و برمان زياد است؛ اما من حس خوبي ندارم. احساس مي‌كنم آنچه هستم، نه آدمي كه هستم، كه زني كه هستم توي بوق مي‌شود و اين ديوار جنسيتي قطوري كه هر روز در حقوق و فكر و زندگي‌هامان داريم، بيشتر مي‌رود توي چشم‌مان.

شب ممكن

2011-03-06T10:00:00.007+03:30

كتاب را به هواي اينكه بعد از مدت‌ها يك داستان خوب بخوانم، شروع مي كنم فصل اول حكايت شبي برفي در تهران و ريتم تند ديوانه‌بازي‌هاي شخصيت‌هاي داستان. تا اينجا همان است كه مي‌خواهم و در داستان غرق مي‌شوم.

از فصل دوم گيج شدن‌ها كم‌كم شروع مي‌شود. شخصيت‌ها و نقش‌ها جابجا مي‌شوند. شايد يكي از سخت‌ترين كارها در كتاب خواندن به خاطر سپردن اسم‌ها و شخصيت‌ها و جايگاه‌شان در ابتداي داستان است كه اين كتاب حسابي از خجالت آدم درمي‌آيد. در ابتداي هر فصل همه به خاطرسپرده‌ها را بايد ببوسي و كنار بگذاري و خودت را به دانسته‌هاي جديد بسپاري. كم‌كم ياد مي‌گيري كه هيچ چيز قابل اطمينان نيست و هر آن ممكن است به همه چيز گند بخورد.

علاوه بر تغيير شخصيت‌ها، سبك نوشتن هم از فصلي به فصل ديگر تغيير مي‌كند كه همين خود باعث گيجي مضاعف است. در هر فصل ادبيات نوشته و سبك بيان آن متفاوت است. در فصل اول كه درِ باغ سبز بود همان بود كه در همه كتاب‌ها اما در فصول ديگر كم‌كم بايد ياد بگيري كه اينجا ايتاليك نوشتن يعني تغيير راوي و يا نقطه‌چين يعني مرز گفتگو و يا فاصله زياد بين پاراگراف‌ها يعني تغيير نگاه راوي.

بازي گيج‌شدن از يك رويه و مسلط شدن به آن و عادت كردن به آن و دوباره گند خوردن به آن و رو شدن سبكي ديگر.

فصل آخر، ضربه آخر است. جايي كه در عين گيجي كمي به خود مي‌آيي كه بازي خورده‌اي و هرآنچه كه پي گرفتي و هر تغييري كه پذيرفتي همه حاصل به هم بافته شدن يك سري تصاوير جدا از هم در خيال نويسنده بوده و ديگر هيچ. خبري از داستان و هاله و مازيار و... نيست. تلاش مي‌كني هضم كني اين 150 صفحه چه بر سرت آورده و كجاها كه به دنبال خود نكشانده‌ات.

همه گيج شدن‌ها و گم كردن‌هاي سرخط‌ها و در آخر، سر كار بودن‌هايش، اگرچه به خودي خود آدم را عصبي مي‌كند اما وقتي كتاب را مي‌بندي و كنار مي‌گذاري، مي‌شود همان لذتي كه به دنبالش بودي اما از يك نوع ديگر. مي‌شود يك بازي هيجان‌انگيز. مي‌شود يك حس نو از خواندن يك اثر جديد و خلاقانه.

توصيه مي‌شود، اگرچه مي‌دانم با اين نوشته تا حدي به اين بازي و لذت نهفته در آن گند زده‌ام اما باز هم خواندني‌ست.

...

2011-02-27T12:37:00.002+03:30

فريب جهان قصه روشن است
ببين تا چه زايد، شب آبستن است...

خودانكاري

2011-02-26T11:59:00.005+03:30

سايت عصر ايران خبري منتشر كرده و طي آن 14 ديكتاتوري كه بيش از دو دهه در قدرت هستند را معرفي كرده است. خبر را زير و رو مي‌كني. جمع‌شان جمع است اما جاي يك نفر خالي به نظر مي‌رسد.

اصل خبر را كه جستجو كني خواهي ديد كه عنوان اصلي آن "The 15 Longest-Serving World Leaders" است كه گويا در حين ترجمه نفر پانزدهم از قلم افتاده است.

آستانه تحمل

2011-02-25T00:01:00.010+03:30

کمی پايین‌تر از طالقانی در ولی‌عصر، درست در مركز شلوغي‌هاي پرهياهوي شهر، ميان زندگي پرسرعت هرروزه، نشانه‌اي از خلاقيت و هنر، لحظه‌اي متوقف‌ات مي‌كند. «رواق هنر ایران» مي‌خوانندش. براي دقايقي در زيبايي و آرامش‌اش غرق مي‌شوي. چرخي مي‌زني تا به تابلوي معرفي بنا مي‌رسي. نام معمار و طراح‌اش كمي متعجب و هيجان‌زده‌ات مي‌كند. ميرحسين موسوي.

سوار اتوبوس راهي ونك بودم. به عادت هميشه قبل از طالقاني چشم چرخاندم تا ببينم‌اش. تا خبرهاي بد را فراموش كنم. تحسين‌اش كنم و احساس غرور كنم كه معمار، آشناي ماست. تابلوي معرفي بنا را برداشته بودند.

همه سابسكرايبرهاي من!

2011-02-18T19:42:00.003+03:30

بعضي اعداد ناگزيرند از بعضي مفاهيم! D:

ته پر ليوان

2011-02-17T16:42:00.002+03:30

هميشه هر مطلبي كه مي‌نوشتم يه دور مي‌خوندم كه مبادا كلمه‌اي حرفي چيزي توش باشه كه باعث بشه وبلاگ رو ببندند. از وقتي همه وبلاگ‌هاي بلاگ‌اسپات رو فله‌اي بستن و ما هم بي نصيب نمونديم؛ جاي نگراني نيست و ديگه راحت باشه.
اينهم بالاخره سطحي از آزاديه ديگه!

مخاطب‌شناسي

2011-02-17T16:19:00.006+03:30

اين روزها در تاكسي تا گوش مفت گير ميارم نطق مي‌كنم. مثلا آگاه‌سازي و اين حرف‌ها. هنوز جمله اول تموم نشده بود كه راننده پريد رو منبر كه "معلوم نيست چي مي‌خوان از اين مردم؟! خوب مي‌خورن و مي‌پوشن و مي‌گردن بعد هي راه ميفتن تو خيابون و به مردم خسارت مي‌زنن و مملكت رو آشوب مي‌كنن. ديگه چي مي‌خوايد كه نداريد؟!..."
مثلا مي‌خواستم راجع به تنش‌زايي حكومت در مقابل اعتراض مسالمت‌آميز مردم گسترش آگاهي كنم كه لال شدم و بيشتر به درددل‌هاش گوش دادم.
آخه آزادي‌ها و حقوق مدني رو چطور مي‌تونستم براي مرد ميان‌سالي كه آستانه اعتراض براش روزيه كه از گشنگي، لخت بميره، توضيح بدم؟!

دوشنبه و 25

2011-02-15T09:39:00.003+03:30

امروز چنان مستم از باده دوشينه
تا روز قيامت هم هشيار نخواهم شد

زير ظاهر باطني بس باهر است/ زير آن باطن، يكي بطن دگر

2011-02-04T20:05:00.012+03:30

خواستگارم بود. خوب بود. شيك بود. دوستش نداشتم، تموم شد.
تو يه خونه بزرگ و ترتميز بودم. همه جا واسه‌ام غريبه بود. در حال شخم زدن حافظه‌ام بودم كه من كي‌ام و اينجا كجاست كه آقاي خواستگار با يك پيژامه گل و گشاد از اتاق اومد بيرون و فرمان آوردن چاي صادر كرد. شوهرم شده بود. از ديدن‌اش شوكه شدم، هول كردم از خواب پريدم.

فرمان شونصدم: خواستگارا علاوه بر كت و شلوار، مامان‌دوز هم مي‌پوشن!

احتمالات

2011-02-01T18:16:00.003+03:30

با همكارم در حال چانه‌زني بر سر قرعه‌كشي بين خودمان بوديم. از آن‌جا كه به خوش‌شانسي شهره بود و مي‌خواستم عدالت رعايت شود و شانس برد من بيشتر باشد؛ گفتم هر وقت جفت شش آمد بخت به تو رو كرده و مجموع 12 هم بخت من است! گفت مثلا 5 و 7؟!...
سوژه‌ام كردند!

پ.ن: منظورم مجموع 7 بود البته!

فصل‌الخطاب

2011-01-18T19:04:00.007+03:30

حسابي داشتم حرص مي‌خوردم از طرفداري‌هاي متعصبانه‌اي كه مامان‌خانم از پسر ارشدش مي‌كرد. با غرغرهام حسادتم رو ابراز مي‌كردم و اعتراض به اين‌همه تبعيض در حق دختر خانواده و دفاع از جامعه زنان. در حالي‌كه مشغول سخنراني و استدلال بودم و يه جمله تموم نشده مي‌رفتم سراغ جمله بعد، سرش رو كرد زير پتو و از اون زير گفت: "تو چه مي‌دوني بچه اول اون‌هم اگه پسر باشه يعني چي" و خوابيد. دختر بودم و يه بچه اون وسط‌ها مسط‌ها.

قانون‌مداري تا به كجا

2011-01-16T19:41:00.004+03:30

مطمئنم شما هم نمي‌دونستيد كه اگه يه روز برفي تو پارك باشيد و بخواهيد يكي رو پيدا كنيد ازتون عكس بگيره و كسي نباشه جز يه آقاي پليس پارك، اون اين كار رو براتون نمي‌كنه چون غيرقانونيه و اجازه نداره با لباس فرم از كسي عكس بگيره!

...

2011-01-16T11:47:00.005+03:30

در لحاف فلک افتاده شکاف
پنبه مي‌بارد از اين کهنه لحاف

...

2011-01-05T11:51:00.002+03:30

پس كي بارون مياد خيس بشيم، برف مياد گولّه بشيم؟!

...

2010-12-28T10:59:00.004+03:30

تمام مسير با دختر سه، چهار ساله‌اش در حال حرف زدن بود. راجع به همه چيز. صبورانه و هوشمندانه سوال‌هاي كودك رو به ساده‌ترين و درست‌ترين شكل ممكن جواب مي‌داد. در جواب يكي از سؤال‌هاش، براش تفاوت چراغ‌هاي توي بلوار رو با چراغ سر چهارراه توضيح داد. كودك بازاي هر چراغ بلوار سؤال مي‌كرد "اينم؟" يعني اينهم مثل قبلي با چراغ سر چهارراه فرق داره؟ و اونهم مشتاقانه و با كلي مهربوني باز براش توضيح مي‌داد و كنجكاوي‌اش رو در مورد تك‌تك اون چراغ‌ها جواب مي‌داد.
دلم خواست همچين مادري باشم.

نازخاتون

2010-12-19T13:49:00.001+03:30

بوسه، فقط بوسة فرانس!

شبه! مي‌خوام بخواااااااااااااااااااااااااااابم!!!

2010-12-11T21:32:00.008+03:30

آقاي هيات!! كسي كه همسايه از شرش در امان نباشه به بهشت نمي‌ره (پيامبر)! حالا هي حسين، حسين بكن و وعده بهشت مفت به ملت بده!

Sky-Gray

2010-12-08T14:55:00.001+03:30

شما يادت نمياد، يه زماني آسمون تهران آبي بود.

Fruit Salad

2010-12-05T11:02:00.003+03:30

از هواپيما كه پياده شدند، مامان‌ رو نشونده كنار يكي از بوفه‌هاي تو سالن و رفته كه ساك‌ها رو تحويل بگيره. وقتي برمي‌گرده مي‌بينه يه ظرف سالاد ميوه رو ميزه و مامان هم مشغول خوردن. مامان اصلا انگليسي بلد نيست. قضيه رو كه مي‌پرسه مامان مي‌گه: آقاهه اومد يه چيزهايي گفت، نفهميدم، فكر كنم اسم‌ام رو پرسيد منم گفتم، فروغ‌ السادات.

مجردها به بهشت نمي‌روند

2010-11-21T20:07:00.007+03:30

دوستي كه سال‌هاست مستقيم و غيرمستقيم همكار هم هستيم٬ به زودي عروسي‌اش است. كارت‌هاي دعوت را كه فرستاد، باقي دوستان و همكاران (منظور آقايان همكار اعم از مجرد و متأهل است) دعوت بودند٬ اما من دعوت نبودم. انگار اصلا به حساب نيامده بودم. شايد هم دوستم دودوتا چهارتايي كرده و با خودش گفته بود اصلا چه معني دارد يك آقاي محترم يك دختر مجرد را به عروسي‌اش دعوت كند. البته آقايان مجرد اشكال ندارند ها، اشكال براي خانم‌هايي است كه سر و صاحبي نداشته باشند.

جالب اينكه اين اولين بار نبود با چنين مسئله‌اي رو به رو مي‌شدم. همين چند وقت پيش همكار ديگري مي‌خواست همگان را به شام و ضيافتي دعوت كند كه خنده‌خنده ترديدِ در نگاهش را به زبان آورد كه آخر حضور يك خانم مجرد را چطور در مهماني‌اش توجيه كند و جلوي همسرش مثلا بگويد اين خانم چكاره‌اش است. اگر فحش شنيده بودم راحت‌تر فراموش‌اش مي‌كردم تا اين حرف كه مثل پتك فرود آمد بر سرم.

تلاش مي‌كنم به خودم بقبولانم كه دعوت نشدنم٬ نه به خاطر دختر مجرد بودنم يا تنها بودنم٬ بلكه شايد به دليل دورتر بودن و كم‌تر صميمي بودن‌مان بوده‌ست. اينطور شايد بهتر هضم‌اش كنم. چرا كه بودند دوستان دختري كه زياد صميمي نبوديم و به عروسي‌شان دعوت نشدم و خودم را هم نگران نكردم. اما حس مي‌كنم اين دفعه اينطور نبود. ساده‌ترين راهش اين است كه با خودم فكر مي‌كنم و مي‌بينم اگر قضيه برعكس بود٬ يعني اگر عروسي من بود و اين دوستم مجرد هم بود٬ به عروسي‌ام دعوتش مي‌كردم. مي‌خواهم بگويم درجه نزديكي و صميميت خودم را اينطور محك زده‌ام.

اين حرف‌ها و داستان‌ها صرفا براي يك عروسي رفتن و يك شب رقصيدن و خوش‌گذراني نيست. اين درست كه رفتنش خوش مي‌گذرد٬ اما نرفتن‌اش هم اتفاق بزرگي نيست. نقطه آزار، آن عينكي است كه دوستم بعد از سال‌ها دوستي و همكاري٬ در لحظه‌اي كه بايد دوستي از همكار بودن صرف پيشي مي‌گرفت٬ به چشمش زد و لابد با خودش گفت من با اين دختر مجرد چه صنمي دارم كه به عروسي‌ام دعوتش كنم. ما همكار هستيم و بس. همه‌ي آن موقع‌ها هم كه با هم خنديديم و با دوستان ديگرمان دسته‌جمعي اين‌جا و آن‌جا رفتيم و قليان كشيديم و گپ زديم به اقتضاي همكار بودن‌مان بوده است. آن وقت‌هايي هم كه كارها عقب مي‌افتاد و مثلا براي تحويل دستاوردها٬ خارج از ضوابط و محدوده‌هاي موظف كاري٬ شب و روزمان را به هم مي‌دوختيم كه كار را تحويل دهيم٬ تنها به صرف همان همكاري اداري بوده است و نه دوستي. خب درست است ديگر، آدم پول ساعت كارش را مي‌گيرد.

قصدم غر زدن و گله‌گذاري نيست. فقط داشتم به اين فكر مي‌كردم كه حتي دختري با تحصيلات و موقعيت و روابط كاري من هم مي‌تواند زير ذره‌بيني مردسالارانه قرار ‌گيرد و همه نقاط مثبت‌اش (حالا اگر نقطه مثبتي باشد) قرباني قبح مجرد و تنها بودن‌اش از نگاه ديگران شود. حالا در اين بين خدا به داد آن دختري برسد كه تحصيلات و روابط آن‌چناني ندارد٬ جايي در شهرستان پرتي زندگي مي‌كند و با كار ساده‌اي كه دارد (مثلا فرض كنيد تايپيست است) مي‌خواهد روي پاي خودش بايستد و از با خودش بودن لذت ببرد. وقتي من در تهران٬ در يك موقعيت كاري نسبتا بالا٬ در ميان همكاراني همگي تحصيل‌كرده از بهترين دانشگاه‌هاي كشور٬ با چنين نگاه‌ها و مشكلاتي روبه‌رو هستم٬ واقعا خدا به داد آن دختر برسد.

باور كنيم همه چيز اين نيست كه اداي روشن‌فكري در بياوريم و موقع سنگسار فلان خانم و اعتصاب غذاي بهمان خانم حنجره پاره كنيم و ساعت‌ها درباره برابري حقوق زن و مرد نطق كنيم٬ اما وقتي نوبت به خودمان مي‌رسد و كمي نوك پيكان به سمت منافع خودمان مي‌رود٬ ترجيح دهيم به جاي پوشيدن قباي روشنفكري، عينك مردسالارانه بزنيم و درخصوص ديگران قضاوت كنيم كه دعوت فلان دوست‌مان كه دختر مجرد است قباحت دارد٬ حال آنكه از حضور دوستان پسر مجرد جهت مجلس‌گرمي استقبال مي‌شود. و هزار حرف و حديث ديگر از اين دست كه هي مي‌شنويم و مي‌بينيم و سعي مي‌كنيم فراموش كنيم تا كم‌تر دردمان بيايد.

فحش مي‌خوريـــــــم!

2010-11-21T10:24:00.002+03:30

قرعه فال به نام من ديوانه زدند

تهرانه داريم؟!

2010-11-21T10:04:00.004+03:30

بدانيد و آگاه باشيد كه سرعت اينترنت دايال‌آپ‌ روستاي عصمت‌آباد به اندازه اي‌دي‌اس‌ال‌هايي‌ست كه اينجا به خوردمون مي‌دن و تازه بدون ف..يــــــــــــ..ل.ت.ر!

چرتكه

2010-11-19T21:27:00.004+03:30

مي‌گفتن اگه شعار هفته و صلوات بعدش رو خوب بلند داد بزنيم، ثوابش به اندازه‌اي‌ست كه اگه همه درخت‌هاي دنيا قلم بشن و درياها و رودخونه‌ها جوهر، بازهم نمي‌تونن ثوابش رو بنويسن. يه روايت ديگه‌اي هم بود كه ثوابش به اندازه تعداد قطرات آبي‌ست كه از پرنده‌اي كه تازه از آب مياد بيرون و خودش رو تكون مي‌ده، پرت مي‌شه اينور اونور. وقتي حنجره‌ام رو پاره مي‌كردم، همه‌اش پرنده و درخت ميومد جلو چشم‌ام. اينجوري بود كه ثواب كردن رو ياد گرفتيم، "ما دبستاني‌ها".

حكمت ملوكانه همايوني

2010-11-08T10:29:00.004+03:30

اندازه يه نقطه سياه بود. يه بچه‌سوسك. شايد هم بچه بچه‌سوسك. از بس ريز بود. داشت واسه خودش قدم مي‌زد. اگه دوش رو باز مي‌كردم قطعا بلاي آسماني و سيل و گرداب و سونامي با هم به سرش نازل مي‌شد. كف دستم مشت مشت آب ريختم روش و با آب هلش دادم به سمت گوشه ديوار. هي تلاش مي‌كرد باز برگرده سر جاي اولش. منم بيشتر آب مي‌ريختم رو سرش تا بره سمت ديوار. دور از مسير سيل و گرداب. وقتي دوش رو بستم، داشت گوشه ديوار واسه خودش قدم مي‌زد.

دفترچه يادداشت آبي شماره 2

2010-11-05T11:53:00.005+03:30

مرد موسرخ بود، بدون گوش و بدون چشم، ضمنا او هيچ مويي هم نداشت؛ پس چطور او قهرمان موسرخ قصه ما بود؟ همين‌طور الكي. صرفا چون مردم به او مي‌گفتند موسرخ، ما هم موسرخ خطابش مي‌كنيم.
او قادر به صحبت كردن نبود، چون دهاني نداشت؛ ضمنان او بيني هم نداشت... صبر كنيد! او لب و دهان هم نداشت.
او دست و پا هم نداشت، شكم هم نداشت. پشت نداشت، ستون فقرات نداشت و طبعا دل و روده و ساير تشكيلات هم نداشت. او اصلا هيچ چيزي نداشت. بنابراين خودتان تصديق مي‌كنيد كه واقعا درك اينكه ما داريم درباره چه كسي صحبت مي‌كنيم كار دشواري است.
بنابراين احتمالا بهترين كار اينه كه ديگه اصلا درباره‌اش حرفي نزنيم.

داستان سوم از "پنج داستان"، از همشهري داستان، شماره آبان 89

چسبيد

2010-10-25T20:33:00.008+03:30

امشب قحطي پول خرد اومده بود. راننده‌ها هي غر مي‌زدن كه چرا 2 تومني مي‌دم واسه كرايه. منم حاضرجوابي مي‌كردم كه اونها كه راننده‌ان بايد پول خرد داشته باشن نه من كه مسافرم و فلان و بهمان.
سوار ماشين‌اش كه شدم حوصله‌ام از همه‌شون سر رفته بود. مسافر پرسيد كرايه‌اش چقدر مي‌شه. جواب داد نمي‌دونم تاكسيمتر زدم مي‌گم بهتون. حواسم رفت به تاكسيمتر. وقتي مسافر خواست پياده شه حساب كتابهاش رو كرد و گفت كه 100 تومن زيادي گرفته و بقيه‌اش رو به مسافر پس داد. به ظاهرش نمي‌خورد اهل عالم تاكسي و كرايه و اين حرف‌ها باشه. يه جوون خوش تركيب 23-24 ساله. اولين بار بود اصن مي‌ديدم اين تاكسيمتر كه تو همه تاكسيا هست و هيچ‌وقت نيست انگار چجوري كار مي‌كنه. هي جمع و تفريق مي‌كردم و نسبت مي‌بستم با كرايه مسافر قبلي كه ببينم كرايه‌ام چقدر مي‌شه و تفاوت‌اش با هميشه چقدره. سرگرم بودم. خوب بود كه قرار نبود كسي سر كرايه چونه بزنه.
ازش پرسيدم كه شغل اصلي‌اشِ يا نه. مطمئن بودم نه. گفتم از اينكه تاكسيمترش روشنه تعجب كردم و هيجان‌زده شدم. خنديد. مهندس مكانيك بود. تاكسي مال باباش بود و عصرها هم مال اون. راجع به كارش گفت. تازگي توي يه كارخونه توليد آرد مسئول نگهداري و تعميرات شده بود. خيلي آروم و راحت حرف مي‌زد. احساس راحتي كردم. رفتم بالاي منبر و سيستم نگهداري و تعميرات رو براش زير و رو كردم. رسيديم انقلاب. كرايه رو حساب كردم و پياده شدم.

سن‌پطرزبورگ

2010-10-22T20:20:00.002+03:30

بسي خنديديم و بسي توصيه مي‌كنيم.

قوه شبيه‌سازي

2010-10-13T23:58:00.002+03:30

تازه حرف افتاده و در حال كنجكاوي و كشف و شهوده. مامان‌اش با غذا بهش دوغ گازدار داد. قيافه‌اش چپ و چول شد و گفت: مامان، پيازه؟!

Evening

2010-10-11T22:53:00.002+03:30

Your first mistake is like your first kiss you never forget it.

جنبه نداريم ديگه

2010-10-11T22:38:00.006+03:30

چرا تا با هر كي* راجع به فيلم "سارا"ي مهرجويي حرف مي‌زنم به اون صحنه آخراي فيلم كه امين تارخ روي تخت دراز كشيده و از سارا هم دعوت مي‌كنه كه فلان، اشاره مي‌كنه؟!

* يه نفر از 4 نفر، نگفت. تنها آقاي جامعه آماري‌ام بود.

لاتاري

2010-10-07T22:43:00.003+03:30

نقاشيِ خونه كم‌كم داره تموم مي‌شه. تا مدت‌ها نگون بخت‌ترين‌مون اونيه كه اولين خط رو به ديوار بندازه!

همچين محل كاري داريم ما

2010-10-05T20:20:00.003+03:30

يعني ظرف‌هاي غذاهامون هم بله؟! D:

توصيه ايمني

2010-10-04T09:24:00.006+03:30

اگه يه روز خوش و خوشحالي نصيب‌ات شد، خوب قدرش رو بدون و ازش استفاده كن كه اساس زندگي خلاف اينه و كم‌تر از اين عادت‌ها داره.

(نقل به مضمون از يه جايي كه يادم نيست كجا بود. ديشب تو خواب يادم اومد كه حواسم رو جمع كنم.)

...

2010-10-01T22:10:00.005+03:30

- تو منو صدا کردی یا جیرجیرک آواز می‌خوند؟
- جیرجیرک آواز می‌خوند!

سلام؛ خداحافظ/ حسین پناهی

هورمون

2010-09-29T22:09:00.005+03:30

از ديروز خوراكم شده آهنگ "چشمات" از مهرنوش. يعني يه همچين آدمي مي‌شم تو روزهاي نزديك پ ها!

ماشين روز قيامت

2010-09-25T21:39:00.006+03:30

واقعيت تلخ تري از جنگ. قصه‌اي كم‌تر روايت‌شده. مستندي از بيBسي فارسي، از جانبازان معلول ذهني اسير در يك آسايشگاه. اگر قصه، حكايت آواره‌هاي سيل پاكستان بود يا فقراي آفريقايي، باز دلم به درد مي‌اومد به خاطر حس نوع‌دوستي اما با ديدن اين صحنه‌ها، رنج‌ها، دردها و تنهايي‌ها روحم درد گرفت و تير كشيد. نه فقط براي حس بشردوستانه، كه انگار بخشي از اين رنج‌ها بخاطر من بوده و ردپاي زندگي من هم توشون هست.

اسمش محمودیان بود. زن و بچه هم نداشت. وقتی ازش محل تولدش رو مي‌پرسيدن، اسم یکی از مناطق جنگي رو مي‌گفت. اصلن نمی‌تونست از دنياي جبهه و جنگ بياد بيرون. همین‌طور مسلسل‌وار درباره جنگ حرف می‌زد. حرف می‌زد و حرف می‌زد و حرف مي‌زد. وقتی ازش می‌خواستن آروم بگیره حتي برای دو دقیقه هم نمی‌تونست سكوت كنه و به جنگ فكر نكنه. پرونده‌اش پر بود از نقاشی‌های ماشین روز قیامت که دیمیتری ساخته بود (شخصیت خیالی‌اش) و می‌خواست با فشار یک دکمه دنیا رو نابود کنه و محمودیان می‌خواست جلوش رو بگیره. اشكم رو درآورد وقتي گفت مي خواد سه ساعت زير ظل آفتاب بعدازظهر بشينه تا حالش بهتر شه. يا وقتي بعد از چند ماه كه گم شده بود داغون و خسته برگشته بود. سيگار مي‌كشيد و گريه مي‌كرد.

يا اون جووني كه شونزده ساله‌ بوده و به‌عنوان امدادگر رفته بوده. يا اون زني كه تو ترديد جدايي يا موندن با همسرش دست و پا مي‌زد و رنج مي‌كشيد و دلش فقط آرامش مي‌خواست. يا اوني كه اونقدر حالش بد بود كه تو سلول نگهداري مي‌شد. يا اون‌كه رو تخت خوابيده بود و مي‌خواست اين قصه‌ها رو به مردم نشون ندن تا زندگي‌شون تلخ نشه و يا...

صحنه و حرف‌ها از جلوي چشم‌ام دور نمي‌شه. به خدا همه جنگ، اين قهرمان‌بازی‌ها و رشادت‌هايي كه همه‌اش تو بوق مي‌كنن، نبوده. اين هزينه‌ها رو كي پرداخت مي‌كنه؟...

مادری

2010-09-22T19:56:00.004+03:30

هر روز چک‌شون می‌کنم ببینم چقدر قد کشیدن. یه جای معرکه براشون پیدا کردم که هر روز کلی آفتاب بخورن. وسطی خیلی نازک نارنجیه. یه روز آفتاب نخورد یه برگ‌اش افتاد. کسی می‌دونه اون اولی سمت راست اسم‌اش چیه؟! گیس‌های قرمزش رو دورش افشون کرده بود، خوشم اومد، خریدمش.

ای درین خوابگه بی‌خبران! بی‌خبر خفته چو کوران و کران!

2010-09-22T07:45:00.004+03:30

ساعت 8:30 جلسه داشتيم. از اون جلسه مهم‌ها. ساعت همينطور داشت واسه خودش زنگ مي‌زد. چشم‌ام رو كه باز كردم ساعت يه ربع به هشت بود و از شواهد و قراين پيدا بود كه خواب موندم. شيلنگ تخته آماده شدم و زنگ زدم آژانس بياد منو ببره. خيلي ترافيك بود. تو دلم هي حرص خوردم كه باز هم دير شد. دم در ورودي كه خواستم ساعت بزنم ساعت 7:31 بود. ديشب ساعت‌ها رو كشيدن عقب. نقشه كشيده بودم اين يه ساعت اضافه رو بخوابم. الان ساعت يه ربع به هشتِ و از بيكاري نشستم اينجا و دارم آب رو مي‌ريزم اونجام كه سوخته.

...

2010-09-16T16:50:00.001+04:30

ای روشنی صبح به مشرق برگرد...

...

2010-09-13T12:27:00.004+04:30

وسط پياده‌رو تقاطع خيابون‌هاي آپادانا و مهناز

So Far, So Close

2010-09-12T21:31:00.008+04:30

در حال گودرگردي بودم. يكي از پست‌ها، تصاوير تعدادي از اهداكنندگان اعضا رو نشون مي‌داد كه سايت اهدا عضو منتشر كرده بود. روي آدم‌ها دقيق شدم. روي چشم‌هاشون، نگاهاشون. تو رديف يكي مونده به آخر، يه چهره آشنا بود. يهو منو از پشت لپ‌تاپ كند و برد گذاشت وسط كلاس‌هاي دانشكده نساجي. استاد زبان فني مهندسي‌مون بود. آقاي ملكي. ترم يك دانشگاه. شنبه‌ها و دوشنبه‌ها. از بس حس درس خوندن نبود و تمرين‌هاش رو حل نمي‌كردم، زياد دل خوشي از كلاس‌هاش نداشتم و هي مي‌پيچوندم. اما خب خودش آدم خوبي بود. همه تلاش‌اش رو مي‌كرد كه از ما يه مشت آدم با پشتكار و پرتلاش و ساعي در بياره تا دنيا رو ديگرگون كنيم.
اينجا كه عكس‌اش رو ديدم يهو به نظرم اومد اون روزها چقدر دورن و چقدر اتفاق از اون‌ نقطه تا حالا افتاده و اونو از پاي اون تخته سياه آورده گذاشته تو اين عكس و بعد هم سر راه من سبز شده تا آخر قصه‌اش رو بدونم. چقدر هم انگار نزديك‌اند از بس كه تصاوير و حس اون روزها هنوز تازه و زنده‌ست.
خدا رحمتش كنه.

يعني همــــــــــــــــــــــه جا عكس رخ يار توان ديد

2010-09-06T23:13:00.012+04:30

سوار که شدم، بی مقدمه گفت: "خانم کیفت رو اونطوری انداختی رو شونه ات می زنن ها! از اونجا که خبرنگارم و از این اتفاقا زیاد دیدم، می گم"... منم با این حرف که وقتی دزد بخواد بدزده چه اینجوری بندازی چه اونجوری، می دزده، حرف رو کوتاه کردم.
"چقدر چهره جالبی دارید، خیلی تو خودش حرف داره، استرس دارید؟"... "خیلی ها اعتقاد ندارن اما وجود داره! مثلا من خیلی چیزها رو تو صورت شما می بینم. من همه آینده رو می تونم تو کف دست و تو صورت شما ببینیم"...
من همچنان گوش می دادم و گاهی افاضاتی هم می کردم که کیه که استرس نداشته باشه و هرکس عقیده ای داره و...
"البته اگه راجع به آدم و همسر آینده ات بخوای بدونی من می تونم همه چیز رو بهت بگم. می تونم عکس اش رو تو کف پات ببینم و بهت بگم چه شکلیه"...
مونده بودم چجوری جلوی خنده ام رو بگیرم از تصور کف بینی اونهم از نوع پا... کم کم دوزاری ام افتاد که سر دراز این قصه قراره به کجا برسه و از یه دختر کنجکاو در زمینه فالگیری به یه خانم روشنفکر تبدیل شدم که هیچ اعتقادی به این حرفها نداره و مسیر رو کوتاه کردم و پیاده شدم.

باید اعتراف کنم که از وقتی اومدم خونه چند باری یواشکی خط و شکلهای کف پام رو بررسی کردم.

حالا هی بتازون

2010-09-04T19:59:00.009+04:30

... مَشَی بوچان خدا حَقّ بُزِ بی شاخ را به بُزِ شاخدار وا نمی گذارد. درست است که او آدمی دُمبک دریده و دهن قیچی است، اما خدایی هم هست که آن بالا نشسته و دارد ما را نگاه می کند. در آن دنیا چنان بیخ خِرش را بچسبند که خودش حَظّ کند. نامه اعمالش را چه جواب می دهد؟! بگذار بخورد و کُلُفت بشود. همه چیز از باریکی پاره می شود، ظلم از کُلُفتی...

سالهای ابری- علی اشرف درویشیان

...

2010-09-01T13:56:00.014+04:30

از خدامون بود که بذارن ما هم گوجه له کنیم. گوجه ها رو که تو ظرف پیدا می کردیم به سمت هم فشار می دادیم و ریخت و هیکل هم رو با آب گوجه نشونه می گرفتیم. خودمون و لباسامون و خونه و زندگی و محل پر می شد از بوی گوجه لهیده و نمک و رب.

چه نشستیم که رقابتی به پا شده بین ملت غیور

2010-08-27T15:48:00.007+04:30

دوست پزشکم که در روستایی حوالی قزوین مشغول طرحشه، تعریف می کرد:
تعداد زنان باردار روستا که مدتها بین 60-70 ثابت بوده طی دو ماه گذشته به 98 رسیده. اونهم نه بارداری اول، که بارداری سوم و چهارم. گویا یه خانومی که چند سال پیش طی طرح کنترل جمعیت سیستم اش رو آف کرده بوده، چند روز پیش اومده درمونگاه دعوا که همه اش تقصیر شماست این یه تومن از دست مون رفته...

اینه، واقعیت مملکتی که داریم.

حضور خلوت انس است و دوستان جمعند

2010-08-20T19:54:00.004+04:30

دست اندرکاران برنامه سحر دیشب:

مجری برنامه: فر.زاد جمشید.ی
مهمان تلفنی برنامه: حجه‌الاسلام نقو.یا.ن
مداح برنامه: سعید حد.اد.یان

خاطرات شیرین

2010-08-13T19:04:00.000+04:30

یه زمانی، افطار ساعت 5 بود...

...

2010-08-11T14:54:00.007+04:30

تو كيفم طبق معمول پر از خوراكي بود، كلوچه محلي، خرما، لواشك و... . بوهاشون با هم قاطي شده بود و يه بوي جديد تو كيفم درست شده بود. بوي حنا. يه بوي قديمي از حنا، يه بوي دور. بوي كاسه مسي مامان‌بزرگم كه حنا رو توش خيس مي‌كرد، بوي دستاش، بوي موهاش، بوي اتاقش. بوي جشن‌هاي حنابندون كه شب قبل از عروسي به راه مي‌كردن و عروس ظرف حنا رو دور مي‌چرخوند و كف دست‌ها حنا مي‌ذاشت و ما هم واسه يه نقطه حنا كه كف دست‌مون بذاره خودمون رو مي‌كشتيم. بوي اسفند و حنا قاطي مي‌شد و همه خونه رو پر مي‌كرد. بوي اون روزهايي كه مامانم به زور قبل حموم واسه تقويت موهامون حنا مي‌ذاشت رو سرمون و ما هم از ترس اينكه موهامون قرمز نشه عجز و لابه مي‌كرديم كه زودتر بپريم زير دوش. زير دوش كه مي‌رفتيم حموم از بوش پر مي‌شد و تيكه‌تيكه‌هاش با آب از رو سرمون روون مي‌شد رو زمين.
هي سرم رو مي‌كنم تو كيفم.

همين

2010-08-08T11:56:00.006+04:30

هنوز نيم ساعت مونده بود به افطار كه رسيديم دم اوين. چند نفري اونجا بودن اما زياد نبودن. شايد 20 نفر. بيشتر خانوم‌هايي كه گويا با هم آشنا بودن و معلوم بود زياد هم رو ملاقات مي‌كنن. «مردم» نبودن. تا دم افطار يه چند نفري بهمون اضافه شدن. خرما و نون پنيري خورديم و كمي عكاسي و بعد هم هر كي رفت سي زندگي خودش. همين.
همه‌اش با خودم مي‌گم من اون كاري رو كردم كه از دستم بر ميومد...

شرمندگان آزاد*

2010-08-06T19:34:00.007+04:30

صبحانه نون تازه با پنیر و گردو خوردم. رفتم شنا و بعد از اومدن، کیک و آب سیب خوردم. ناهار طاس کباب بود که با ماست و نون خوردم. چای بعد از غذا رو با خرما خوردم و حالا هم بعد از خواب بعد از ظهر یه ظرف میوه شامل آلو و انگور و هلو کنارم گذاشتم و در حال گاز زدن یه هلوی درشت، اومدم سراغ گودربازی...

17 نفر در زندان، 12 روزه که هیچی نخوردن تا به 5 خواسته و حق طبیعی خودشون برسن. 12 روز در گرسنگی و گرما و زندان... گویا تا تحقق خواسته هاشون هم قصد کوتاه اومدن ندارن. خانواده هاشون هم برای همراهی باهاشون و رسوندن صداشون به گوش دیگران، به اونها ملحق شدن. قراره هر کی می خواد و می تونه، بهشون ملحق شه و فردا رو روزه بگیره...

احساس می کنم دیگه هیچ طعمی رو حس نمی کنم. خجالت می کشم که اینجا زیر باد کولر نشسته ام. خجالت می کشم از این ظرف میوه کنار دستم. خجالت می کشم از اونهمه ظرف کثیف داخل سینک که بقایای خوردن هامه. وجدان درد دارم که به سادگی می شد زندان از بیخ گوشم نمی گذشت و منم جای لم دادن پای کولر و اینترنت بازی، اون تو باشم.

* عنوان، برگرفته از متن آخرین پست "ساز مخالف"

خون دل‌ها مي‌خوريم...

2010-08-01T11:12:00.012+04:30

سطح شهر پر شده از تصاوير مرداني كه گويا نماد خوبان اين سرزمين‌اند و در زير آن نوشته "خوبان؛ عمری در حسرت ديدار تو ماندند... و نيامدی"
اما بهتره سطح شهرهامون رو از پوسترهايي پر كنيم كه "صد سال است رنج‌ها برده‌ايم، خون دل‌ها خورده‌ايم، خوبان، در حسرت آباد ديدن‌ات دق كردند و تو هنوز رنگ آزادي را هم به خود نديده‌اي، وطن ويرانم..."

دولت آبادي در كتاب «نونِ نوشتن»اش مي‌گه:
"ای سرزمین! کدام فرزندها، در کدام نسل، تو را آزاد، آباد و سربلند؛ با چشمان باور خود خواهد دید؟ ای مادر ما، ایران! جان زخمی تو در کدام روز هفته التیام خواهد پذیرفت؟ چشمان ما به راه عافیت تو سفید شد؛ ای ما نثار عافیت تو!"

خبر مرگ محمد نوري رو كه امروز شنيدم، صداش مدام تو سرم مي‌پيچه:
ما برای آن‌که ایران خانه خوبان شود
رنج دوران برده‌ایم
رنج دوران برده‌ایم
ما براي آن‌كه ايران گوهري تابان شود
خون دل‌ها خورده‌ايم
خون دل‌ها خورده‌ايم...

خدايش بيامرزد...

استكان

2010-07-31T13:31:00.004+04:30

در زمان‌هاي قديم هنگامي‌كه هندوها با كشورهاي عربي مراوده تجاري داشتند، براي نوشيدن چاي به همراه خود پياله‌هايي را به اين كشورها خصوصا عراق و شام قديم آوردند كه در آن كشورها به بياله معروف شد. پس از آن، اروپايياني كه براي تجارت به كشورهاي عربي سفر مي كردند چون در كشورشان از فنجان براي نوشيدن چاي يا قهوه استفاده مي‌كردند، هنگام بازگشت به كشورشان اين پياله‌ها را به‌عنوان يادگاري مي‌بردند و آن را East Tea Can مي‌ناميدند، يعني ظرف چاي شرقي. به تدريج اين كلمه به كشورهاي شرقي بازگشت و در آن‌جا متداول شد.

(مرجع اصلي‌اش رو پيدا نكردم)

خنده داریم ها!

2010-07-28T20:04:00.008+04:30

نرم افزاری که از خارجه خریدیم رو تیم خارجی پروژه قرار بود ارائه کنه. یه جلسه خیلی رسمی در حد قرائت قرآن و سرود ملی و این حرفها.

بعد از تموم شدن سخنرانی هرکی که پشت تریبون می رفت، ملت واسه بدرقه اش، یه صلوات می فرستادن. خنده داری اش اونجا بود که خودت رو می ذاشتی جای تیم خارجی پروژه که می دیدن سخنرانی هر کی تموم می شه ملت به جای تشویقش با هم چند ثانیه ای براش سرود می خونن!

فرمان صد و فلان

2010-07-26T18:23:00.008+04:30

اين پست يه حرف بود كه تو فكرم چرخ مي‌زد و وسواسي كه به جونم افتاد باعث شد بعد از هزار بار بالا و پايين كردن، حذف‌اش كنم و از اون فقط يه عنوان بمونه كه حالا هيچ ربطي هم به متن‌اش نداره. عنوان‌اش رو گذاشتم بمونه تا هر بار ديدم‌اش يادم بياد دارم دچار خودسانسوري مي‌شم و فكري به حال خودم كنم؛ يا سر به نيست‌اش كنم و از شرش خلاص شم يا تعطيل‌اش كنم و ديگه ننويسم. بلاي خانمان‌سوز شده واسه دو كلمه فكر طفلكي‌ام كه به زور خودش رو به كي‌بورد مي‌رسونه تا تو كله‌ام نمونه و بيات نشه.
حالا درست‌اش مي‌كنم...

رسانه دِيمي

2010-07-25T10:54:00.005+04:30

چند شبي‌ست به يمنِ خانمِ خانه شدن، بيننده سريال‌هاي شبانه تلويزيون‌ام كه به شدت در كنار زيرسوال بردن فارسي‌وان و قطع آن به دنبال حذف رقيب است. به نظر مي‌رسد پخش چندين سريال آن‌هم به‌صورت هر شبه، هجمه‌اي است كه از يك سو به دنبال جذب مخاطب از دست رفته تلويزيون است و از سوي ديگر تزريق تفكرات مطلوب اين رسانه و به اصطلاح خودشان اصلاح فرهنگي جامعه.
اين اصلاحات به دليل ترسيم يك تصوير خيالي دور از واقعيت جاري جامعه نتيجه‌اي جز لوثي مسئله و حتي گاهي مضحك شدن درس‌هاي اخلاقي نخ‌نماي سريال نخواهد داشت. به‌عنوان مثال مي‌توان به اظهار تعجب پدر خانواده (دانيال حكيمي) از حضور يك دختر به‌عنوان دوست، كنار فرزند پسرش (شاهرخ استخري) اشاره كرد كه عبارت «هر رابطه دوستي لزوما به ازدواج ختم نمي‌شود» به نظرش فاجعه است؛ حال آنكه اين تابو مدت‌هاست در جامعه شكسته شده و فرهنگ دوستي با جنس مخالف در روابط جاي خود را باز كرده است.*
نگاه به زن به‌عنوان جنس دوم، نكته ديگري‌ست كه در اين هجمه شبانه سريال‌ها به شدت قابل حس است.**
جايي كه مرد مذهبي و مثبت فيلم (آرش مجيدي) بدون هيچ توجيهي تنها به دليل علاقه و سليقه خود از همسرش (پانته‌آ بهرام) مي‌خواهد چادر سر كند و او هم بدون هيچ مقاومتي پوششي را كه سال‌ها داشته را تغيير داده و در يك لحظه از يك خانم با پوشش متوسط به يك خانم محجبه تبديل مي‌شود.
يا جايي كه همان مرد، به همسر اعلام مي‌كند كه فرزند تازه به دنيا آمده‌شان را بيشتر از او دوست دارد و اسم‌اش را هم به‌عنوان پدر وي انتخاب كرده است و در مقابل با سكوت و لبخند همسرش مواجه مي‌شود.
يا اينكه همسر براي تصميم‌گيري درخصوص اموال ارثيه پدري‌اش اعلام مي‌كند كه هيچ نظري درخصوص آن‌ها ندارد و اختيار همه آن‌ها با مردش است.
و اينهم يكي از شاهكارها كه «زن اجاق‌كور به درد كوفت هم نمي‌خوره».
كنار همه اين حرف‌ها، فضاي تلخ و پر از درد و ماتم و جنگ و دعواي سريال‌ها هم جاي خود را دارد كه در آخرين ساعات يك روز پر از دوندگي و دغدغه، نهايت كج‌سليقگي در انتخاب يك سرگرمي و تفريح است.
تك‌بعدي و شعاري بودن ديالوگ‌ها و بازي‌ها هم آنقدر زننده است كه آدم تكليف خود را نمي‌داند كه بالاخره به اين خزعبلات بايد بخندد يا گريه كند. ياد مهران مديري افتادم و سريال‌هاي هر شبه‌اش كه جاي خود را به چه مزخرفاتي داده است.

* سريال «فاصله‌ها» از شبكه سه سيما
**سريال «زيرهشت» از شبكه يك سيما

اعلام خطر

2010-07-21T18:33:00.005+04:30

وسط دعوا، يهو يه حرصي همه وجودت رو فرا مي‌گيره و عصبانيت از تو گوشات مي‌زنه بيرون و دلت مي‌خواد با تمام وجود فرياد بزني. دهنت رو تا جايي كه ماهيچه‌هاش توانايي دارن باز مي‌كني، تمام اعصابت رو تجهيز مي‌كني واسه شليك يه فرياد كه هيچ صدايي نمياد. تمام سلول‌هات در حال فرياد زدن‌اند جز گلوت كه اصله كاريه و انگار تارهاي صوتيت فلج شدن و همه كلماتت كه شليك كردي كمونه كرده و برگشته تو كله‌ات و داره مخ‌ات رو مي‌تركونه. بعد اشكت راه مي‌افته از اين صدايي كه بايد با تمام پتانسيل رها مي‌شد و از جونت مي‌زد بيرون اما تا نوك زبونت هم نرسيد و تو همون گلوت گير كرد و بغض شد.

وقتي بيدار مي‌شم، خيلي دلم مي‌خواد جبران كنم.

از جمله نعمتهای بهشتی2

2010-07-18T22:59:00.003+04:30

از طرف هفت تیر، نرسیده به پل کریمخان، بعد از خردمند شمالی، اول خیابون حسینی یه کافه هست به اسم "کافه چی"، تُست ژامبون داره که یک از هزاره، بین خوراکیهای خوشمزه و هیجان انگیزش!
تبلیغ میکنم، خوب هم تبلیغ میکنم، از بس که مهربون بودن و از بس که بهمون مزه داد!

به خاطر یه مشت چرک کف دست

2010-07-17T18:51:00.002+04:30

یعنی از این سریالهای هر شبه تلویزیون چقدر مایه گیر آدم میاد که پانته آ بهرام حاضر شده خودش رو به این روز بندازه؟!

تست

2010-07-17T14:37:00.001+04:30

چرا نمی‌شه وبلاگم رو به‌روز کنم؟!

پ.ن: شد!

تعطیلات مضاعف!

2010-07-10T11:21:00.006+04:30

یعنی این تعطیلات نطلبیده یکشنبه و دوشنبه، فقط واسه گرمای هواست؟!

دینِ حکومتی به سعی مولانا

2010-07-09T18:11:00.003+04:30

زانک از قرآن بسی گمره شدند
زان رسن قومی درون چه شدند
مر رسن را نیست جرمی ای عنود
چون ترا سودای سربالا نبود...

دریای با اعتماد به نفس D:

2010-07-08T11:46:00.003+04:30

اندر احوالات شرط بندیهای جام جهانی:

یک ناهار معمولی بردم.
یک صبحانه خانه هنرمندان، یک صبحانه اردک آبی، یک شیشلیک شاندیز جردن و یک ناهار معمولی باختم.
روی برد اسپانیا شرط می بندم، نبود؟!

به كجا چنين شتابان

2010-07-05T09:56:00.004+04:30

ديروز:

براي رسيدن به محل شركت بايد سوار تاكسي‌هاي سيدخنداني بشم كه از آپادانا مي‌رن نه از سهروردي. هر دو مسير از طرف تاكسيراني براي اين خط تعيين شده و برحسب وجود مسافر بايد انتخاب بشه. از اونجايي كه مسير سهروردي مسير مطلوب راننده‌هاست، هر روز صبح دقايقي رو بايد منتظر بمونم تا مسئول خط يه راننده رو مجاب به رفتن از آپادانا بكنه.
تقريبا مثل هر روز صبح دو تاكسي اول از سهروردي رفتند و مسئول خط من رو به تاكسي سوم هدايت كرد. در مسير مشغول كتاب خوندن بودم كه سرم رو بالا آوردم و ديدم در خيابون سهروردي هستيم. به راننده گفتم كه من مسيرم آپاداناست كه ايشون گفت چون با خودش هماهنگ نكرده بودم يه جورايي هميني كه هست. جر و بحث بالا گرفت و من كاملا معترض بودم كه اينكه مسئول خط با راننده هماهنگ نكرده مشكل مسافري كه به اندازه پر شدن 3 ماشين منتظر شده نيست و ناشي از بي‌نظمي بين خودشونه. به هرحال دليلي بايد براي همه اون 200 تومن‌هايي كه هر راننده قبل از رفتن هر بار مسير بهش مي‌ده وجود داشته باشه. بقيه مسافرها هم دخالت كردن و در تقسيم حق و انتخاب مقصر همراهي كردن كه حق با منه اما منم بايد در نظر بگيرم اينجا ايرانه و اين بي‌نظمي‌ها و عدم اهميت به ديگران طبيعيه و سخت نگيرم. به هر حال دست از پا درازتر سر آپادانا تو سهروردي پياده شدم.

امروز:
لهجه گيلاني‌اش توجهم رو جلب كرد كه داشت ماجرايي رو با آب و تاب براي بقيه راننده‌ها تعريف مي‌كرد. "سوار ماشين شده، تا آخر راه دهن‌اش رو بسته بعد يهو وقتي پيچيدم تو سهروردي صداش در مياد كه من مي‌خواستم برم آپادانا. حالا طلبكار هم بود. همه مسافرها هم حق رو به من دادن كه بايد زودتر به راننده مي‌گفتي و اصلا حتي اگه به راننده هم بگي مي‌تونه مسير رو برحسب اينكه كدوم مسير خلوت‌تره تغيير بده. اصلا اين مسافرها اگه مي‌خوان راحت باشن بايد برن هفت‌تير، از اونجا برن آپادانا..."
راننده همون ماشين ديروزي بود.

برو که هرکه نه یار منست بار منست

2010-07-04T22:07:00.006+04:30

به دلیل خودسانسوری حذف شد.

گرد و خاك كردم!

2010-06-30T12:17:00.005+04:30

پاچه‌اي عظيم گرفتيم از حرف از كسي به كسي برندگان كه ديگر اعصاب نگذاشته بودند براي‌مان!

هفت دقيقه تا پاييز

2010-06-30T10:45:00.001+04:30

تلخ بودنش به خوب بودنش مي‌ارزيد.

درياي خوش‌شانس D:

2010-06-27T16:50:00.002+04:30

ناهار فردا رو روي برد آلمان شرط بستم!